بیا کمی قدم بزنیم ...

 

 

 

سكانس اول :

 كم كم ياد خواهي گرفت تفاوت ظريف ميان نگه داشتن يك دست ... و زنجير كردن يك روح را ... اينكه عشق ...تكيه كردن نيست و رفاقت ... اطمينان خاطر !! و ياد ميگيري كه بوسه ها ... قرارداد نيستند .

كم كم ياد ميگيري ، بايد باغ خودت را پرورش دهي ...به جاي اينكه منتظر كسي باشي تا برايت گل بياورد . ياد ميگيري كه ميتواني تحمل كني ، كه محكم باشي ... پاي هر خداحافظي ، ياد ميگيري كه خيلي مي ارزي .

                                                                                                         خورخه لوييس

 سكانس دوم :

گاهي دلت يك اتفاق ميخواهد ، يك اتفاق آرام ، گاهي دلت يك تلفن نا آشنا ميخواهد ، با بي ميلي جواب دهي و بعد ...

 

سكانس سوم :

خدايا ... همه چيز رديف است ، پايه باش با هم  كمي قدم بزنيم ... بيا ... ناز نكن ... بيا قدم بزنيم ... سكوتش از من و بارانش از تو ...

 

:

 

 

کاشکی های خط خطی...

اول:

تن های هرزه را سنگسار می کنند غافل از آنکه شهر پر از فاحشه های مغزی است و کسی نمی داند که مغزهای هرزه ویرانگرترند تا تن های هرزه...

                                                                                                " زنده یاد فروغ فرخزاد "

ذوم:

کاش می دانستید

            که شادی هایم،

                قد بال های پروانه کوچک است

                                و همان قدر شکننده.

                                            کاش می دانستید که آسمان دلم

                                                                                   مثل ابری ترین شبها،

                                                                                                           تنهاست.

   میدانستید

          که چشمانم،

                   گرچه زلال نیست 

                            اما کودکانه می درخشد از شوق پرواز.

                                                           کاش می دیدید

                                                                     که صورتم آرام، آرام، آرام،

                                                                                     سرد و خاموشست

                                                                                                         و درونم

                                                                                                                آرام، آرام، آرام،

                                                                                                                            می شکند